9 yaşındaki oğlum hafta içi okul, ödev, ders derken çok sıkışıyordu. Hafta sonları da ekrana yapışıyordu. Bir döngü vardı ve ben bunu kırmak istedim.
Pazar sabahları kahvaltıdan sonra "park saati" başlattık. Kural basit: Telefon evde kalıyor, biz parka gidiyoruz. En az 1 saat.
Başlarda "neden gidiyoruz" diye soruyordu. Ama birkaç hafta sonra pazar sabahları kendisi "Hadi parka gidelim" demeye başladı.
Parkta ne yapıyoruz? Bazen hiçbir şey planlamadan sadece yürüyüz. Bazen taş topluyoruz, bazen ağaçları sayıyoruz, bazen sadece oturuyoruz ve bulutlara bakıyoruz. O 1 saat, haftanın en kaliteli zamanı haline geldi.
Fark ettim ki o 1 saat sonrasında oğlum çok daha sakin, çok daha odaklı oluyor. Ödevlerini daha az direnişle yapıyor. Sanki doğa ona bir şey veriyor, benim veremediğim bir şey.
Deneyin. Sadece 1 saat. Telefonsuz. Parka gidin.
